เนื่องจากเริ่มไม่ค่อยมีเวลาอัพเดต2บล็อคพร้อมๆกันแล้ว
เลยตัดสินใจหยุดการอัพเดตบล็อคนี้
แล้วรวมไปกับเว็ป GISGISGISเลยดีกว่า...ดังนั้นจากเป็นต้นไป
ตามอ่านได้ที่เว็ป GISGISGIS ที่เดียวนะครับ

ขอบคุณครับ : )
http://gisgisgis.blogspot.com
http://www.facebook.com/GISGISGISblog


Showing posts with label 90s. Show all posts
Showing posts with label 90s. Show all posts

15 May 2010

track | guided by voices: "game of pricks" (1995)


Guided by Voices: "Game of Pricks"
from Alien Lanes (1995)

ย้อนอดีตกันบ้าง... กลับไปฟังอเมริกันอินดี้แบนด์ยุค90sอันรุ่งเรืองกัน อารมณ์แบบกีต้าร์แตกๆอัดหยาบๆที่ใต้ถุนบ้าน ซาวน์สกปรกไร้ซึ่งการขัดเกลาราวกับเป็นเดโมส่งให้เพื่อนฟังเล่นๆ ...นั่นคือสิ่งที่พวกท่านคาดหวังได้จากวงตำนานอินดี้อเมริกันวงนี้ อัลบัมBee Thousandของพวกเขา เป็นหนึ่งในอัลบัม lo-fi ที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยฟังมา ...และแม้ผมจะไม่ชอบชุดต่อมา...'Alien Lanes'เท่าชุดที่กล่าวไป แต่Game of Prickอาจถือว่าเป็นแทร็คที่ดีที่สุดของวงก็ว่าได้ -- ความยาวเพียงแค่นาทีกว่าๆ คอร์ดกีต้าร์หนาๆแตกๆตรงไปตรงมาเบียดไปกับเสียงร้องอย่างอู้อี้ สะใจแบบดิบๆแต่ติดหูสุดๆ จบด้วยอารมณ์ทิ้งไว้ให้อยากฟังต่อจนต้องฟังซ้ำ-- And I never asked for the truth... but you owe that to me!!

12 March 2010

track | pavement: "here" (1992)

http://userserve-ak.last.fm/serve/_/27092473/Pavement.jpg
Pavement: "Here"
from Slanted and Enchanted (1992)
[also from Quarantine the Past: The Best of Pavement (2010)]

วันสองวันนี้ได้ถอยอัลบัมรวมฮิตของ Pavementออกมา(อย่างผิดกฏหมาย) เพราะได้ข่าวจากหลายแหล่งว่าเป็นการรวมฮิตที่เวิร์คใช้ได้ทีเดียว [เป็นอัลบัมรวมฮิตที่ออกมาสอดรับการวาระการreunion tourของพวกเขา]// ผมเองก็หยิบ2อัลบัมแรกของพวกเขาบ่อยๆ อัลบัมรวมฮิตตัวนี้เลยเป็นเครื่องมือทบทวนอัลบัมอื่นๆของพวกเขาที่ผมไม่ค่อยได้ฟังละเอียดเท่าไร แต่ๆไปมาๆก็กลับมาหลงรักเพลงจากอัลบัมแรกของพวกเขาอยู่ดี

เข้าเรื่องเลย...เพลง 'Here' เป็นหนึ่งในเพลงช้าในอัลบัมคลาสสิกแห่งวงการอเมริกันอัลเตอร์เนทีฟ คอร์ดกีต้าร์ไฟฟ้าเปลือยๆ ตามจังหวะไหลๆคอร์ดง่ายๆวนๆ เหมือนซ้อมเพลงร็อคๆจนเหนื่อย เลยนั่งพักสับกีต้าร์เล่น อารมณ์เพลงชวนให้นึกชีวิตนักศึกษา ...ห้องซ้อมดนตรีโทรมๆ ...งานดนตรีที่คณะ ...ล้อมวงดีดกีต้าร์ ...เล่นมุขเสี่ยวๆ (...the jokes are always bad..) ได้ฟังท่อนเปิดที่ร้อง "I was dressed for success, but success it never comes" ชวนผมนึกถึงอารมณ์งานรับปริญญา ที่แม้จะเปี่ยมความยินดีปรีดาแต่ก็มีความความหวั่นไหวสับสนไปพร้อมกันด้วย ยิ่งตอกย้ำด้วยท่อน "Let's spend our last quarter stance randomly" สะท้อนถึงความอิสระแห่งวัยเยาว์ได้ดีเยี่ยม // ...การฟังเพลงนี้ในวันนี้ ณ.เวลาที่ Pavement และยุค 90s กลายเป็นของโบราณ กลายเป็นสิ่งคลาสสิก กลายเป็นความทรงจำไปแล้ว ยิ่งสร้างมิติใหม่ๆให้เพลงอย่างน่าสนใจ ให้เราทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเราจากการฟังครั้งแรกถึงวันนี้? เกิดอะไรขึ้นกับตัวละครในเพลง(หรือตัวละครในเพลงคือ ตัววงเองนั่นแหละ ที่พูดถึงสถานะของวง ณ.ขณะนั้น -- ถ้าเป็นงั้น ต้องถามว่า เกิดอะไรขึ้นกับวงอินดี้วัยรุ่น ที่ตอนนี้กำลังจะมี World Tour ด้วยสถานะวงโมเดิร์นคลาสสิก) ...ครับ