track | the tallest man on earth: "the wild hunt" (2010)

The Tallest Man On Earth: "The Wild Hunt"
from The Wild Hunt (2010)

ยิ่งฟังอัลบัมของThe Tallest Man On Earth ก็ยิ่งชอบยิ่งขึ้นทุกครั้งที่ฟัง ว้าว...ทำไมแค่กีต้าร์ตัวเดียวถึงสามารถ'เอาอยู่'ได้ขนาดนี้ ผมพยายามค้นคว้าหาวิธีเล่นกีต้าร์โปร่งของศิลปินโฟล์คจากสวีเดนผู้นี้ จนไปเจอนายคนนี้สอนในyoutubeเขา -- ในเพลง The Wild Hunt เขาใช้วิธีตั้งสายกีต้าร์เป็นระบบสุดประหลาด C-F-C-F-C-F (จากมาตรฐาน E-A-D-G-B-E) ผลคือมันบีบข้อจำกัดในkeyที่จะเล่น แต่เพิ่มโอกาสในการ'เล่นสายเปิด' จะเห็นในวีดีโอว่า เขากดเพียงไม่กี่สาย และมักจะปล่อยสายล่างๆ เป็นสายเปล่าๆไป ซึ่งนำมาซึ่ง 'ความก้องกังวาล'ของเสียง สามารถควบคุมความกว้างของเสียงที่เล่น

...ทำให้จังหวะการสับคอร์ดง่ายๆของเขา ทรงพลังและสามารถควบคุม'การเล่าเรื่อง'ของเพลงได้อย่างดีเยี่ยม ท่อนไหนเกริ่น ท่อนไหนบิ้ว ท่อนไหนไคลแม็กซ์ เรารับรู้จากความหนักเบาในการเล่นของเขา -- ด้วยเทคนิคนี้ ทำให้ท่อนส่งท้ายของเพลง ที่เขาปั่นและรูดมือไปตามคอกีต้าร์รัวๆ มีสำเนียงก้องกังวาลราว กับเครื่องสายบรรเลงประกอบฉากจบภาพยนตร์ -- The Tallest Man On Earth มันจะถูกเปรียบเทียบกับBob Dylanอยู่ตลอด ด้วยที่ว่าวิธีร้องเพลงของเขาช่างเหมือนกับลุงบ็อบเหลือเกิน แต่หลังจากศึกษาการเล่นกีต้าร์ของเขาแล้ว มันเป็นคนละเรื่องกับกีต้าร์โฟล์คตามมาตรฐานของ Bob Dylanมากมายนัก -- สรุปได้ว่า The Wild Hunt อัลบัมที่คอกีต้าร์ไม่ควรพลาด!

track | the tallest man on earth: "a lion's heart" (2010)

The Tallest Man on Earth: "A Lion's Heart"
from The Wild Hunt (2010)

ท่ามกลางสถานการณ์การเมืองที่รุนแรงในประเทศไทย Bob Dylanอยู่ๆก็กลายเป็นศิลปินโปรดของทุกคนซะงั้น และพวกเขาก็ไม่รีรอที่จะประกาศออกมาดังๆด้วยการโพสเพลงของเขาลงfacebook หรือ'กดLike'เพื่อแสดงอุดมการณ์ (ฮา) -- ผมจะแนะนำแฟนDylanตัวจริงให้พวกท่านตัวปลอมทั้งหลายได้รู้ เขาคือ'บุรุษที่สูงที่สุดในโลก'จากสวีเดนผู้มีเสียงร้องและสไตล์กีต้าร์โปร่งที่แทบจะถอดแบบมาจากพี่บ็อบ ลองโหลด'Burden of Tomorrow' และ 'King of Spain' สองเพลงจากอัลบัมล่าสุดที่เขาปล่อยออกมาให้โหลดฟรีเร็วนี้ไปฟังดูแล้วจะเข้าใจ แต่หลังจากฟังทั้งอัลบัม(โหลดอย่างผิดกฏหมาย) ผมไม่สามารถสลัดรองสุดท้ายของอัลบัมที่ชื่อ A Lion's Heart ออกจากโสตประสาทได้จริงๆ

A Lion's Heart มีคาแรกเตอร์ของเพลงที่--แม้จะเรียบขนาดไหน--ยังสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ ยากที่จะอธิบาย ภาษาที่แสนสละสลวยเล่าเรื่องการคงอยู่วงเวียนสิงสถิตของชายในตำนานที่จากไป (ผมไม่รู้จริงๆว่าเขาพูดถึงใคร หรือ อะไร) แต่วิธีการเรียงร้องคำของเขาช่างสมบูรณ์แบบจนเรารู้ถึงได้ถึงความหนาวเหน็บโดดเดี่ยวของวิญญาณที่ล่องลอย ในบรรยากาศตะวันตกโฟล์คอเมริกันยุคแรกๆ(aka. เพลงเพื่อชีวิต?) ผมคิดว่าเพลงนี้จะวนในplaylistปี2010ผมไปอย่างยาวนานแน่แท้